အသည္းေရာင္အသားဝါဘီေရာဂါ ကုလို႕ရပါၿပီ ============================

အသည္းေရာင္အသားဝါဘီေရာဂါ ကုလို႕ရပါၿပီ ============================ အပိုင္း (၁) ပါေမာကၡ ဦးခင္ေမာင္၀င္း(အသည္း) အသည္းေရာင္အသားဝါဘီေရာဂါလို႔ေျပာရင္ ကုလို႔ မရတဲ့ ေရာဂါပါလို႔ ျပည္သူလူထုကေရာ ေဆးေလာက ကပါ ယူဆထားၾကပါတယ္။ ဘီပိုးဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္ဘူးလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။အခုေခတ္မွာေတာ့ ဘီပိုး ဆိုတာ ေပ်ာက္ေအာင္ကုလို႔ရေနပါၿပီလို႔ ေျပာခ်င္ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘီပိုးေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လိုကုရမယ္ ဆိုတာကို အခန္းဆက္ေျပာသြားပါမယ္။ အဲလို ဘီပိုးေပ်ာက္ေအာင္ ကုနည္းေတြကို မေျပာခင္မွာ ဘီပိုးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သိသင့္တဲ့အေၾကာင္းေတြကို နည္း နည္းေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီလို ဘီပိုးေရာဂါ ေပ်ာက္ေအာင္ကုသနည္း ေဆာင္းပါး ေတြေရးတဲ့အခါမွာ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ရဲ႕ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လထုတ္ ဘီပိုးကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးနဲ႔ ဘီပိုး နာတာရွည္ပိုး သယ္ေဆာင္သူမ်ားအား ကုသေရးလမ္း ညႊန္စာအုပ္ကို မွီျငမ္းၿပီး စာေရးသူရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕၊ အေတြ႕ အၾကံဳ၊ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အသည္းေရာင္အသားဝါဘီေရာဂါ အေျခအေနေတြနဲ႔ ေပါင္းစည္းေရးသား တင္ျပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အသည္းေရာင္အသားဝါ ဘီေရာဂါ အသည္းေရာင္အသားဝါပိုးေတြျဖစ္တဲ့ ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ၊ အီး၊ ဂ်ီ ထဲက ဘီလို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ အသည္းေရာင္ အသားဝါပိုးတစ္မ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအသည္းေရာင္အသားဝါ ေရာဂါပိုးေတြဟာ ထူးထူး ျခားျခား အသည္းတစ္ခုတည္းကိုပဲ တိုက္ခိုက္ထိခိုက္ေစ ၿပီး အဝါဓာတ္ေတြ မ်ားေနတယ္။ အသည္းေရာင္တဲ့ လကၡဏာေတြ ျဖစ္ေပၚေစတာပါ။ ဒီဗိုင္းရပ္စ္ေတြဟာ အသည္းအျပင္ တျခားကိုယ္ခႏၶာအစိတ္အပိုင္းေတြကို မထိခိုက္တတ္ပါဘူး။ အသည္းေရာင္အသားဝါဘီေရာဂါပိုးကို ပထမဦးစြာ ေဒါက္တာဘလင္ဘဒ္ (Blunberg) က စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့ တယ္လို႔ တစ္ကမၻာလံုးက သိၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အသည္းေရာင္အသားဝါ ေရာဂါပိုးကို ေဒါက္တာ ဘလင္ဘဒ္နဲ႔ ေဒါက္တာ ပရင့္စ္ (Alfred Prince) တို႔ ပူးတြဲေတြ႕ရွိခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဘီပိုးကုိစတင္ေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့အတြက္ ႏိုဗယ္လ္ဆုခ်ီးျမႇင့္ဖို႔ ကမ္းလွမ္းလာတဲ့အခါမွာ ေဒါက္တာပရင့္စ္က ႏိုဗယ္လ္ဆု ကို မယူလိုဘူးလို႔ ျငင္းဆန္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေဒါက္တာဘလင္ဘဒ္ တစ္ေယာက္ တည္းကပဲ အသည္းေရာင္အသားဝါဘီပိုးကို စတင္ေတြ႕ ရွိခဲ့သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရၿပီး ႏိုဗယ္လ္ဆုရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယေန႔အထိ အသည္းေရာင္အသားဝါဘီေရာ ဂါပိုးကို စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့ၿပီး ႏိုဗယ္လ္ဆုရတဲ့သူလို႔ ေဒါက္တာ ဘလင္ဘဒ္ကိုပဲ တစ္ကမၻာလံုးက သိရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲလို အသည္းေရာင္အသားဝါ ဘီေရာဂါပိုးကို ေဒါက္တာ ဘလင္ဘဒ္နဲ႔အတူတြဲၿပီး ေတြ႕ရွိခဲၿ့ပီး ႏိုဗယ္ ဆုမရရွိခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာပရင့္စ္နဲ႔ စာေရးသူဟာ အထူး ရင္းႏွီးပါတယ္။ ေဒါက္တာပရင့္စ္ဟာ ျမန္မာျပည္ကို ေလး ေခါက္လာေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကမၻာတစ္ဝန္းျဖစ္ႏႈန္းမ်ား အသည္းေရာင္အသားဝါဘီေရာဂါပိုး ဝင္ထားတဲ့သူ၊ ျဖစ္ဖူးတဲ့သူေတြဟာ ကမၻာေပၚမွာ ဘီလီယံ ၂ဝ ေလာက္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလို ဘီပိုးဝင္ခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြ ဘီလီယံ ၂ဝ ထဲက သန္း ၂၄ဝ ေလာက္ဟာ ဘီပိုးနာတာရွည္ သယ္ ေဆာင္တဲ့သူေတြ ျဖစ္သြားပါတယ္။ (ကမၻာ့က်န္းမာေရး အဖြဲWHO ရဲ႕ ၂ဝ၁၅ ႏွစ္ ခန္႔မွန္း) အဲဒီလို ဘီပိုးနာတာရွည္ သယ္ေဆာင္ထားသူေတြရဲ႕ ၂ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ ၃ဝရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ဟာ အသည္း ေျခာက္၊ အသည္းကင္ဆာျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ရဲ႕ ခန္႔မွန္းခ်က္ကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ တစ္ႏွစ္မွာ လူေပါင္းေျခာက္သိန္းငါးေသာင္း(၆၅ဝဝဝဝ) ေလာက္ဟာ အသည္းေရာင္အသားဝါဘီေရာဂါပိုးရဲ႕ နာတာရွည္ အက်ဳိးဆက္ေတြေၾကာင့္ အသည္းေျခာက္ အသည္းကင္ဆာေတြျဖစ္ၿပီး ေသကုန္ၾကတယ္လို႔ ယူဆ ရပါတယ္။ ဒီလို ေသဆံုးၾကတဲ့ လူနာအမ်ားစုဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ဘီပိုးရိွတယ္ဆိုတာကို မသိၾကဘဲ နာတာရွည္အသည္း ေရာဂါလကၡဏာေတြျပၿပီဆိုမွပဲ ဘီပိုးရိွမွန္း သိၾကပါတယ္။ အဲဒီလို နာတာရွည္ဘီပိုး သယ္ေဆာင္ထားသူေတြဟာ ကမၻာအဝန္း ျဖစ္ႏႈန္းေတြ ကြဲျပားျခားနားမႈ ရွိပါတယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြမွာ ဘီပိုးျဖစ္ႏႈန္းဟာ မ်ားၿပီးေတာ့ ဖံြ႕ၿဖိဳး ၿပီးႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ဘီပိုးျဖစ္ႏႈန္းဟာ နည္းပါတယ္။ ဘီပိုးေရာဂါျဖစ္ႏႈန္းေတြေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ ဘီပိုး နာတာရွည္သယ္ေဆာင္သူဦးေရ အနည္းအမ်ားအလိုက္ ေဒသ ေလးမ်ဳိးခြဲထားပါတယ္။ ( က ) အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံေတြ (၈ ရာခိုင္ႏႈန္းထက္မ်ား) ( ခ ) အသင့္အတင့္မ်ား (၅ မွ ၇ ရာခိုင္ႏႈန္း) ( ဂ ) အသင့္အတင့္နည္း (၂ မွ ၄ ရာခိုင္ႏႈန္း) ( ဃ ) နည္း (၂ ရာခိုင္ႏႈန္းေအာက္) ဘီပိုး ေရာဂါကူးစက္ပံု ဘီပိုးေရာဂါကူးစက္မႈႏႈန္းဟာ အသည္းေရာင္အသားဝါ စီပိုးေရာဂါ ကူးစက္မႈႏႈန္းထက္ အဆတစ္ရာပိုမ်ားပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရမယ္ဆိုရင္- အသည္းေရာင္အသားဝါ စီေရာဂါပိုး ကူးစက္ဖို႔ဆိုရင္ ပံုမွန္အိုလံပစ္ဆိုဒ္ ေရကူးကန္တစ္ခုထဲကို စီပိုးပါတဲ့ေသြး တစ္ဂါလန္ေလာက္ ထည့္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသည္းေရာင္အသားဝါ ဘီပိုးေရာဂါ ကူး စက္ဖို႔အတြက္ေတာ့ ဘီပိုးပါတဲ့ေသြး ထမင္းစားဇြန္းႀကီး တစ္ဇြန္းေလာက္ထည့္တာနဲ႔ အားလံုးကို ကူးစက္ႏိုင္ ပါတယ္။ ဘီပိုး ေရာဂါကူးစက္ပံုနည္း ႏွစ္နည္း အသည္းေရာင္အသားဝါဘီပိုး ကူးစက္ပံုကို အဓိက အားျဖင့္ နည္း ႏွစ္နည္းရွိတယ္လို႔ သတ္မွတ္ေျပာဆို ႏိုင္ပါတယ္။ (က) မိခင္မွ ကေလး ကူးစက္ျခင္း ဘီပိုးရွိတဲ့ မိခင္ကေန ေမြးလာတဲ့ ကေလးေတြကို ကူး စက္တာကေတာ့ ဘီပိုးကူးစက္မႈရဲ႕ ၈၅ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိရွိ တဲ့ အဓိကကူးစက္မႈနည္းတစ္နည္း ျဖစ္ပါတယ္။ (ခ) ဘီပိုးရွိတဲ့သူကေန တျခားလူေတြကို ကူးစက္ျခင္း ဘီပိုးရွိတဲ့သူေတြ ဆိုလိုတာက ဘီပိုးကို နာတာရွည္ သယ္ေဆာင္ထားတဲ့သူေတြနဲ႔အတူတူ နီးနီးစပ္စပ္အၾကာ ႀကီး ေနတဲ့သူေတြကို ဘီပိုး ကူးစက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဘီပုိးရွိတဲ့သူေတြနဲ႔လိင္ဆက္ဆံရင္လည္း ဘီပိုး ကူးစက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ဘီပိုးကို လိင္ ဆက္ဆံတာကေန ကူးစက္ႏိုင္တဲ့ ေရာဂါ(Sexually Transmitted Disease STD) ေရာဂါတစ္ခုလို႔ သတ္ မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလို ဘီပိုးရွိတဲ့သူကေန တျခားသူေတြကို ကူးစက္ႏိုင္ တာဟာ အဓိကကူးစက္ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းတစ္ခု မဟုတ္ပါ။ မိခင္ကေန ကေလးကို ကူးစက္တဲ့နည္းလမ္းကသာ အသည္းေရာင္အသားဝါဘီေရာဂါ အဓိကကူးစက္တဲ့ နည္းလမ္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ဘီပိုးေရာဂါ ျမန္မာျပည္မွာ ဘီပိုးေရာဂါျဖစ္ႏႈန္းဟာ ၁ဝ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ လူဦးေရ ကို ၅၅ သန္းလို႔ခန္႔မွန္းရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ဘီပိုး ေရာဂါ နာတာရွည္သယ္ေဆာင္ထားတဲ့သူ ၅ ဒသမ ၅ သန္းေလာက္ရိွပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကမၻာေပၚမွာ ဘီပိုးအျဖစ္ မ်ားဆံုးႏိုင္ငံေတြထဲမွာပါဝင္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဘီပိုးအျဖစ္မ်ားတဲ့အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဘီပုိး ရဲ႕ အက်ဳိးဆက္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ အသည္းကင္ဆာအျဖစ္ အမ်ားဆံုး ႏိုင္ငံတစ္တစ္ႏိုင္ငံထဲမွာ အပါအဝင္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အဓိက အသည္းေရာင္အသားဝါ ဘီ ေရာဂါပိုးကူးစက္မႈဟာ ဘီပိုးရွိတဲ့မိခင္ကေန ေမြးလာတဲ့ ကေလးကိုကူးစက္တဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္ပါတယ္။ (ေနာက္အပတ္မွာ အသည္းေရာင္အသားဝါ ဘီပိုး အေၾကာင္းကို ဆက္လက္ေရးသြားပါဦးမယ္။)